.

 

What do I want? I guess, I want to be at peace with myself, I never feel satisfied, I never feel settled. I guess I want to unravel myself, I want to understand myself. I hope you can understand me, and at the same time, I'm afraid too. When someone tells me who I am, I get horribly terrified. In fact, I want to be mysterious, incomprehensible. I want to be something valuable, to be recognized, to be accepted as being special, so I must keep working, but I don't really know what I'm expecting from it. Every time I achieve something, I feel a void inside. I constantly think that the next thing will make me happy, but it never does. So I'm afraid of being alone, that's why I've put on a mask of achievements and necessary humility to not push people away. Yes, I love crowds. I want them to see the real me, or at least, I think so. But if they truly love the real me, I think there's something wrong with them, that's why I've had a series of "relationships." Deep down, I don't want change. Whenever something bad happens, there's a kind of change, and it ultimately ends when something good happens. So, do any of these have any meaning? That's why I focus on myself. Why should I care about anything else? These are problems people have in early stages and, as a result, they have destructive life patterns. For example, someone who was abused by their father might develop a schema of distrust and believe that others will harm them and plan something against them, and this cycle repeats. They always think someone is plotting against them or will do something to harm them, and it becomes a self-destructive pattern. Okay, the world is a big scary place, especially as a child. I was quite a fearful child, so I adopted certain ways to cope. Why? Because I am a biological being that shows every effort to protect myself. These adaptations, these coping mechanisms, are a broad system of thought that helps me understand who I am and my present self. I have to be perfect to be lovable or the world is dangerous. Of course, as I age, these become less useful, but I do my best to strengthen them because they are truly mine. I avoid things that could contradict these schemas or launch counterattacks when I feel bad, so I can easily escape. What matters, or at least, when I'm in a community, I can work hard to prove that I feel bad about myself. So, what about when I travel, when I think about running away somewhere or the cliché stories of people coming back changed after visiting monasteries? Why? When you travel, your ability to escape and counterattack is somewhat disrupted. You find yourself in a new environment with different people and a different culture, and sometimes you simply have to deal with it. During long flights, you have to sit and deal with yourself and your emotions, and you have to adapt to unexpected situations. This is reflected in many different religions, suggesting that the salvation or enlightenment of the soul depends on voluntarily reducing the ignorance of the soul. The thing that will save you can only be found within yourself, and this insight should stop your efforts to escape pain and satisfy all desires.

 

Here is a classic existential despair state, those moments when you realize that nothing matters, and I've been dealing with this for a while. It's kind of a fun situation; you can do things like smoking, listening to jazz music, and wearing trench coats, but as you dwell on this vague anxiety, it becomes sharper and takes on its own unique form of fear.

 

Yesterday, while looking at myself in the mirror, I came to the conclusion that I don't really have any reason to love myself. So, I gazed at myself a little longer and remembered that I genuinely love myself, I am affected by my own existence, and I have this expectation that people will approve of it. However, I couldn't honestly say "I love you" to myself. This is the fear itself lurking deep inside – I don't love myself; I am bad, fundamentally flawed, and if someone were to know the real me, they would reject me, so I don't deserve love. Somehow, I am imperfect, and this belief has become the driving force guiding much of my life. I don't know when and where this disconnection happened, although I do have memories of a time when I was okay with myself, but knowing that my worth has been conditional and fragile until now has affected every relationship I've had.

 

I found myself in a paradox with partners with whom I felt the strongest chemistry. Chemistry is, in fact, a combination of fear and desire, and naturally, I belittle partners who see value in me. I somehow see those who can still see my true personality and accept me as flawed and worthless. Later, if they really love me, I would probably assume that there must be something wrong with them, and I would end up thinking that I need to terminate the relationship.

 

It was interesting that my imperfection also serves as shame, such deep shame that it tells me my existence is fundamentally wrong. So, I must maintain an impressive facade to cover my existence, and I protect myself under an aloof and unique attitude mask that implies it's easy or natural for me. This is to safeguard myself from being truly found out and to protect against the potential rejection of others, so I keep people at a distance, neglect those I love. Interestingly, in society, imperfections create miracles. I can hide my flaws with rewards and applause. But this doesn't help, there is a discrepancy between the success I experience and my true feelings about myself. Additionally, the pressure to maintain such a mask could be overwhelming.

 

When I am at my best, I believe I will be loved. Like No Face in Spirited Away, a spirit that rapidly adapts to the personalities of those who love it, but over time and consumed by greed, it turns into a hideous and insatiable monster, it is also vulnerably reliant on others' judgments, I have become attached to a constantly shifting and relative source of self-esteem, adopting the attitudes of the society I was born into. My identity becomes changeable, like a chameleon, and I struggle to establish personal values or a meaningful orientation in life. My life resembles a platform game a bit. I have to constantly jump from one external validation source to another to maintain balance, and sometimes the leaps are too big or I make mistakes and fall. It feels like I'm dying. There's never stability. I don't feel safe in a situation where I feel good about myself. It's an endless and addictive journey to keep pushing myself towards higher levels of validation and self-esteem. Of course, this stems from the fear of being unloved, and as I said, I ultimately know that I won't be loved, but as a social creature, I still need to feel something.

 

Growing up, I perceived love as worship, approval, and success, which provided an easy passage to at least some forms of achievement. In our inner world, unhappiness and mischief intertwine, so being acknowledged as a great figure from the outside is satisfying. It's a longing for position, prestige, and power, a desire to be recognized as someone important by society in some way. This is a desire to dominate others, and it's a form of aggression, and isn't the reason for this aggression fear? Here, if I can say to myself that I won't be loved or am unlovable, have I truly accepted my imperfection? If I have, accepting the idea that "no one will love you or you are unlovable" would lead me down a dark path. Yet, I still hold on to hope in general, hoping that someday there will be something that will prove my worth.

 

On a daily basis, I convince myself that this imperfection can be resolved through validation, in some way. Yes, for a while, I experienced a small sense of happiness by impressing people, receiving compliments and praise. But like any addiction, validation became not a desire but a necessity just to survive. It essentially became a basic need to feel good about myself. We are a storm of united imperfection and mischief due to the fear of meeting a stranger. So, being acknowledged as a significant figure by society is satisfying. It is a longing for position, prestige, and power, a desire to be recognized as someone important by society in some way. This is a desire to dominate others, and it's a form of aggression, and isn't the reason for this aggression fear? Look there, look at the jumping men. Have I truly accepted my imperfection? If I have, being willing to say "no one will love you or you are unlovable" would lead me down a dark path. However, I still hold on to hope in general, believing that someday there will be something that will prove my worth.

Sisyphus

minibüsçü seyfettin

 

Günün ilk ışıkları boyası soyulmuş beyaz tahta pencerelerden süzülerek seyfettinin yüzüne dokundu, nereden geldiği bilinmez sigara külü seyfettinin suratındaki en estetik obje olabilirdi. Gözlerini bile aralamadan eliyle almanyadan gelmiş kırmızı malboro paketini aradı zira 35 yıldır sigarasından tek nefes almadan yataktan doğrulmazdı, usul usul tuvalete doğru ilerlerken anlaşılmayan bir ses çıkararak mutfaktaki eşine seslendi bu çay koy demekti. Seyfettin kendi halinde fakat çoğu zaman gergin, biraz üzerine düşünmeyi gerektiren işlerden kaçan bir kişiliğe sahipti, çevresindekiler bu durumu annesinin onu çocukken elektrik direğine asılı ekmekle beslemesine bağlıyordu fakat durum hiçte öyle değildi seyfettin bunu işten kaçmak için bir mekanizma olarak geliştirmişti. Çayından son yurdumunu alan seyfettin eşine "bugün zebzeye gitmeyecem bacanağın ufak kardeşi alacak yine beni" dedi her ne kadar çevresince minibüsçü seyfettin olarak bilinse de seyfettin yıllardır şoförlük yapmıyor pazarda sebze satıyordu fakat 70 model magirus marka minibüsü onun adeta evladı gibiydi, kullanmasa bile onu yıkamak, içinde vakit geçirmek Seyfettin için bir kaçıştı. Minibüsünün kornası yıllardık bozuktu en olmadık zamanda çalar ve susmak bilmezdi, yıllardır onu tamir etmeye çalışır en son vazgeçer bırakırdı yine tamirle uğraştığı esnada bir selektör gözünü aldı karşısında bacanağının kardeşi olan Fikreti gördü eliyle selam vererek hızlı adımlarla Fikretin arabasına doğru ilerledi ve "selamın aleyküm Fikret nasılsın?" diyerek arabaya bindi Fikret o esnada telefonuyla uğraşıyordu ve bir süre cevap vermedikten sonra " aleküm selam Seyfi abi" dedi ve birlikte yola koyuldular. Seyfettin ortamdaki garip sessizliği bozmak istercesine Fikrete bakarak "ee alamanyaya dönüş ne zaman?" diye sordu Fikret ise cevaben "bilmem dükkanı Sercana bıraktım iki üç haftaya dönerik" dedi. Fikret 20 yıl önce almanyaya gitmişti ve orda tanıştığı yozgatlı bir kadınla evlenmişti uzun yıllar kayınbabasının yanında çalıştı son 2 yıldır da Ratis adlı bir market işletiyodu ve işler iyi gidiyordu, Fikret uzun ama kısa bacaklı iri görünümlü sarışın biriydi, sadece aynaya baktığı esnada suratındaki aşağılayıcı ve gergin ifade siliniyordu düzenli olarak iki eliyle yakasını düzeltip baş parmağıyla burnunu çekiyordu. Sanayii içinde yavaş yavaş ilerlerken Seyfettin, Fikrete direktifler veriyordu "şuradan sola dön 46.sokak" dedi ve durdular, arabadan indikten sonra Seyfettin sanki çok duygulanmışcasına "aha rahmetlinin dükkan sanki hiç gitmemiş gibi.. yalan dünya işte" dedi Fikret hiç oralı olmadan "mıstaa dayının dükkan da aynı duruyo yıllardır insan bi tabelayı yeniler mınakodumun götlae" diyerek söylendi, Seyfettin dükkanı açarken iki sokak ilerideki lastikçi Kriko Hamza geldi, Hamzanın sesini duyan Seyfettin nerden çıktı bu gavat diye içinden geçirdikten sonra arkasını dönmeden "oo hamza hoş geldin ne var ne yok" dedi.

 

Fikret içeri girer girmez sağı solu süzdü ve koltuğa oturdu, o esnada Seyfettin iştahlı bir şekilde köşedeki tüplü televizyona bakıyordu bunun farkına varan Fikret "al senin olsun televizyon" dedi bunun üzerine Seyfettin mahçup bir şekilde kafa sallayarak "sağol köydeki eve koyarım bunu" dedi ardından gözler Kriko Hamzaya çevrildi zira dükkandaki herkesin bir şeyler koparmak için geldiği su götürmez bir gerçekti. Dükkandaki lastikleri isteyen Hamza bir kaç saniye Fikretin cevabını bekledi Fikret lastikleri inceleyerek kafa salladı ve "15 bin tl" dedi, aradığı cevabı alamayan Hamza bi süre daha dükkanda bekledikten sonra ayrıldı, Seyfettin de geldiğine pişman olmuştu, uzun süren sessizliğin ardından Fikret, Seyfettine dönerek "lastikleri sat parayla annemle abimin mezarını yaptır geri kalan da senin olsun"dedi, Seyfettin de bu işten zararlı çıkanlardandı.. Seyfettin dükkanı kapatıp çıkarken yarın mangal yapmaya köye gideceğini söyledi, Fikret de elindeki telefondan gözlerini ayırmayarak bakarız dedi.

 

Sabah soğuğu dinmiş olmasına rağmen Seyfettinin nefesi buharlaşıyordu, kendi kendine söylenerek baldızını ve çocuklarını beklerken bi yandan da bacanağı Ömürle laflıyordu, herkes gelince Seyfettin minibüsüyle köy yoluna koyuldu. Köydeki evlerine varır varmaz Seyfettinin ilk işi mangal malzemelerini minibüsten indirip yakacak toplamaya gitmek oldu, bu vesileyle çocuklardan uzaklaşarak biraz kafa da dinlemiş olacaktı. Usul usul odun çalı çırpı ararken oldukça konuşkan olan bacanağının arkasından geldiğini gördü, Ömürün topladığı yakacakların üstündeki mantarlar Seyfettinin dikkatinden kaçmadı ve "Bacanak bunlar bizi zehrilemesin bak" dedi, Ömür ise bunun üzerine "Olur mu yav biz bunlardan ufakken toplar çiğ çiğ yerdik bak" dedi ve mantardan bir ısırık aldı ardından Seyfettine uzattı, Seyfettin biraz şüpheli bir şekilde mantardan ufak bir ısırık aldı. İkili daha fazla oyalanmadan dönüş yoluna koyuldular fakat o esnada bir şeylerin ters gittiğini çok geçmeden fark ettiler.. aynı anda duraksayıp yere odaklandılar, üzerinde durdukları toprak zemin adeta halı gibi dalgalanıyordu, dönüp birbirlerine baktılar ve problemin bundan daha büyük olduğu gerçeğiyle karşılaştılar çünkü Ömürün tüm bedeni artık daha önce hiç görmediği çok parlak renkler ve geometrik şekillerden oluşuyordu, Seyfettin panik yapmaya vakit bile bulamadan tüm bedeninin yavaş yavaş atomlarına ayrıldığını hisseti sanki yere düşmüş bir cam parçası gibi tuz buz oluyordu, ardından benlik bilincini kaybetti ve evrenle bir oldu, herşey yoktu onun için sadece hiçlik vardı ve bu karanlık da değildi. Bu aradaki süre ona sonsuzluk gibi geliyordu ve uzaktan bir havalı korna sesi duydu yavaş yavaş kendine gelmeye ve görmeye başladığında nerde olduğunu kestiremiyordu biraz daha kendine geldikten sonra aşti otogarına benzer bi yerde olduğunu anladı fakat önünden gelip geçen arabaların hepsi çocukluk zamanının arabalarına benziyordu, buraya ne zaman nasıl geldiği sorusunu kendine sormadan önce daha büyük bir problemle karşı karşıya olduğunu fark etti hareket edemiyordu daha doğrusu hareket edecek bir uzvu olduğundan bile şüpheliydi. Önünden geçip giden arabalar harici bişey yoktu sanayide olduğunu belliydi fakat bu kafasındaki soruların sadece birini cevaplıyordu o esnada iki kişinin sesini işitti, ses tam arkasından ve yakından geliyordu. Diyalog yaklaştıkça netleşti, adamlardan biri ötekine "eline sağlık usta ayna gibi yapmışsın, şu ön cama da maşallah yazdırdık mı tamamdır" dedi ve ardından Seyfettinin karşısına dikildi Seyfettini göstererek "tam şuraya hamit usta" dedi ve Seyfettini mutlu ve gururlu bir ifadeyle süzmeye devam etti, tüm bu olanlardan bir şey anlamayan Seyfettin üzerindeki şoku atamadan adam Seyfettine bindi ve marşa bastı. Evet, Seyfettin bir minibüstü artık ama sıradan bir minibüs değildi gözü gibi baktığı çocuğu gibi sevdiği minibüsüydü ve o minibüsün ilk sahibi şuan kendisini kullanmak üzere koltuğuna oturmuş ve onu çalıştırmıştı.. Seyfettinin minibüse dönüşmesi ilk başlarda onu dehşete düşürse de çok geçmeden bu duruma alıştı ve bir süre sonra eski halini bile unuttu zira hiç olmadığı kadar mutluydu ve huzurluydu o kadar huzurluydu ki sanayiye gidip parça değişimi yapılması haricinde her anından keyif alıyordu en keyif aldığı vakitler ise şoförünün onu yıkadığı pazar günleriydi. Hiç bir şey kendi kontrolü altında değildi şoförü onu kullanıyor yönetiyor o ise sadece yapıyordu. Günler ayları aylar yılları geride bırakıp gidiyordu Seyfettinin şoförleri zaman zaman değişiyor farklı yerlere gidip geliyor bin bir türlü insanı tanıyordu, yıllar ona her türlü zorluğu gösterse de Seyfettin alman yapımı olması nedeniyle hepsinin üstüne gelebiliyordu ve genel olarak memnundu fakat yıllar geçtikçe kendine bile sormaktan korktuğu o soru yavaş yavaş gerçeklik kazanmaya başlıyordu, o soru minibüsün son sahibi olan kendisiyle karşılaşınca ne olacağıyıdı.. Yine bir gün şoförü beypazarı seferine başlamak üzere minibüsü çalıştırdı, yolcularını aldı ve her zamanki gibi usul usul ilerlerken telefonu çaldı, Şoför telefondaki kişiye minibüs sapasağlam, zaten tüm parçalarını orjinaliyle değiştirdim gibi yalanlar söylüyordu, Seyfettin muhtemelen satılıyordu fakat bu durumdan çok şikayetçi değildi zira yeni sahibinden çok da hoşlanmamıştı, konuşma ilerlerken şoför "Kayseriye mi? gelirim abi ben benim hanım da zaten oralı geliriz arada" dedi bunu duyan Seyfettin panikledi, minibüs bir sağ bir sol yapıyor korna sesi durmak bilmiyordu içerideki yolcuların paniği eşliğinde şoför sövüyor minibüsün erişebildiği taraflarına vuruyordu, ardından minibüsü sağa çekti ve durdu. Seyfettin için o an gelmişti bundan kaçamazdı.. Günler sonra seyfettin ve şoförü Kayseri yoluna koyuldular, Seyfettin heyecan ve korkuyla birlikte asfalt yollarda ilerliyordu, bu bilinmezlik elbet bitecekti fakat nasıl? belkide herşey çok güzel olacaktı zaten onun da en sevdiği şey minibüsü değil miydi? Hayır, Seyfettin bir kez bile olsun o eski kerçane Seyfettin olmamak için herşeyi verirdi zira onun minibüs olmasının en güzel yanı artık Seyfettin olmamasıydı, kendine ve o eski hayatına uzaktan bile tanık olmak istemiyordu onu içten içe yiyip bitiren de zaten buydu.

 

Kayseriye ulaşmışlardı ve minibüs artık yeni sahibini bekliyordu o esnada uzaklardan eski Renault 12 arabasını gördü, Seyfettin geliyordu ve minibüsü satın alacaktı.. yaklaştıkça içindeki endişe daha da artıyordu, araba durdu ve içeriden birisi indi, o kişi kendisiydi ayak sesleri yaklaştıkça seyfettin bir şeyler olduğunu fark etti ardından çok şiddetli ve bir uğultu duymaya başladı çok güçlü bir ışık onu kör ederken bir anda karanlığa gömüldü ve tekrar ilk başta yaşadığı hiçliğe karıştı. Bir ses işitti ve bu ses onu adeta bir yere doğru sürüklüyor gibiydi ses gittikçe ona yaklaştı ve netleşti birisi Seyfettin diye bağırıyordu ve bu tanıdık bir sesti. Bu kişi karısıydı usulca gözlerini aralayan seyfettin şaşırmış bir vaziyette etrafına baktı, yerde oturur vaziyetteydi biraz ilerde Ömürün eşi ve çocuklarını gördü etrafındaki herkes panik halindeydi fakat Seyfettinin yüzünde ne korku ne de panik vardı, sadece yaşanmışlıktan ibaret bir surat ifadesiydi, ardından yanı başındaki eşi onun yüzüne su serperek Seyfettine "ne oldu size 10 dakikadır hareket etmeden yattın burda öldün sandık" dedi bunun üzerine Seyfettin eşine döndü, gözlerinin içine baktı ve dedi ki; düüüüt

 

Yenisey C.