Eski beyefendi

Eski beyefendi

Bu hikayede münzevi bir şahsın kurgulanması gerektiği için buraya naklediyorum

Bazı insanlar sıradanlıklarından dolayı bile beyefendi olmayı hakederler diye düşünüyorum. Bunlardan birisidir; Sabri bey

Kendileri memurdur. Bu tren garlarından bilet gişelerinin yan tarafından ne işle meşgul olduğunu bilmediğimiz müstakil elbiseler giyen ellerinde telsiz olan kişilerdendir. Devamlı mekik dokuduğu bu iş yerini o kadar sahiplenmiştir ki gören bu zatın işine olan iştahını imrenmekten geri duramaz. Çevresindekilere o kadar seri tavırlar sergiler ki birde konuşurken aklının diğer tarafıyla diferansiyel denklem çözmeye çalışan birisi gibi hali vardır. Hayretle kendilerini anmamak imkânsızdı. Ne idi kafasının diğer tarafıyla çözüme kavuşmayan sorular merakla düşünmek bile imkansızdı. İşten çıktığında yarım gömleğinin üstüne giydiği o efsane ceketi çevresine mühim izlenimler uyandırmaya geri durmazdı. Yalnız yaşardı kolonyasını cebinden eksik etmezdi. Hayatın yalnızlara sağladığı o ağır imtihanların yükü belli ederdi, evinin vaziyeti ne haldedir bunu hiç bilmiyoruz yalnız titizdi bundan hiç kimsenin şüphesi olmasın her daim traşlıydı. Kol saatini arada bir bilezik şeklinde bileğinin ortasına kadar çeker orada kalmasını sağlardı. Ufak tefek takıklıkları yok değildi. Böyle bir adamın bu müşkülatlı vaziyetinde ona gardaşlık eden en önemli araç; telsizi! İşte bu ses irtibatı, karşısındakinin arada bir esprili takılmaları orada geçen hayatın özetini çok güzel yansıtıyor. Sabri beyle irtibata geçen yük veyahut yolcu trenleri raylar üzerindeki musikinin ayrı bir tadıdır diyebiliriz. Kendisi özellikle mesai arkadaşlarına yalnızlığından dem vurarak nükteli bir şekilde söylediği şu sözün gerçeklik değerini bir düşünmek lazımdır. Devamlı arkadaşlarına “ Tanrı Teâlâ canımı aldığında beni rayların altına gömün beni bu sesten ve bu telsizden mahrum bırakmayın” derdi. Son olarak demirle bilenmiş hayatın demir yürekli beyefendisiydi Sabri bey..

2016-Eskibey Ahmet R.

eskibeyahmet@gmail.com